Is hij niet prachtig? M’n nieuwe wielershirt die afgelopen week via de post binnen kwam uit Engeland. En nu zit u te kijken… van welke ploeg is dat shirt? Dit shirt zal je niet meer zien in het peleton zien. Het is van de Brooklyn formatie die in de 70′er in het peleton reed. Met Roger de Vlaeminck wonnen ze 4 keer Parijs-Roubaix en ik heb zoveel ontzag voor die man.

Lang leve het internet. Er is zoveel moois te vinden op retro gebied. Ik ben dan ook bang dat er nogal eens een nieuw shirtje bijkomt… en de volgende zou heel goed dit Bic-shirt kunnen zijn.

Goes in Concert is ieder jaar weer een heerlijke muziekavond. Midden op de Markt in mijn eigen Goes, gezelligheid van vele vrienden en altijd een prima line-up. De laatste jaren zijn er veel leuke optredens voorbij gekomen. Guus Meeuwis, Krezip, Jan Smit, De Evers Slaat Door Band en vorig jaar een klapper met Rowwen Heze. Het was altijd opvallend dat vooral de Nederlandstalige zangers/bands aansloegen in het Goese. Ilse de Lange deed twee jaar geleden zo haar best, maar echt los kwam het niet.

Het is des te vreemder dat de line-up van dit jaar, die vandaag bekend werd, compleet bestaat uit Engelstalige zangers/bands met Kane, Boris en Beef. Het staat misschien aardig op papier, maar zijn dit nu de artiesten waar men voor naar de Grote Markt komt? Ik twijfel. Hopelijk heb ik het mis, maar ik heb er een zwaar hoofd in dat de max van 8.000 bezoekers zeker niet gehaald gaat worden.

Een aantal weken geleden schreef ik een blog over het boek van Jan Raas, ‘Op z’n Raas’. Deze werd overgenomen door ‘Tour de Zélande’, de wielerblog van de PZC van René Schrier en Frits Bakker. Eergisteren is daar een leuke reactie geplaatst van de auteur van het boek die ik jullie niet wil onthouden.

Fred van Slogteren:
Hartelijk dank Mark voor je leuke reactie. Ik ben het helemaal met je eens dat de hedendaagse belangstelling voor je beroemde dorpsgenoot alleen maar uitgaat naar de ’stilte’ rond zijn persoon. Bijna alle commentaren tot nu toe gingen alleen maar over het korte commentaar dat hij in het boek heeft laten opnemen en niet over de beschrijving van zijn prachtige carrière. Om dat nog eens in het volle licht te mogen zetten heeft mij zelf veel genoegen gedaan en ik ben blij dat er ook jonge mensen zijn die daar belangstelling voor hebben. Dat doet mijn wielerhart goed.

Nog 4 weken en ik moet volledig klaar zijn voor de toch der tochten. Ach, het is geen Elfstedentocht, maar met 10 weken van ‘ultiem’ voorbereiden op de Delta Tourtocht begint het er voor mij wel op te lijken. Op dit moment zit er alleen een klein kinkje in de kabel (lees: lies). Voor de tweede keer is hij ontstoken, wat niet meer inhoud dan een ontstoken lymfeklier. Nog een paar dagen rustig aan met de nodige pillen en klaar is kees. Maar voor de rest loopt eigenlijk alles gesmeerd.

Het was alleen in het begin wel weer even wennen. Een tien jaar geleden heb ik ook veel gereden, maar wanneer je dan weer begint merk je dat je toch een aantal praktische punten vergeten bent. Het eerste en belangrijkste punt is om je mond dicht te houden. Iedere keer blijf ik me verbazen dat zo’n stuk ongedierte het AL-TIJD voor elkaar krijgt om richting mond te vliegen. Nu kan je veel van die aanvallen afschudden, maar regelmatig slipt er 1 door de bescherming heen.

Het is ongelooflijk wat zo’n dier doet terwijl je met je tong op je voorwiel hangt. Floep! En hij zit al binnen. Je hebt ‘m zien aankomen en dus heb je gezien hoe groot het ongedierte was. Hem met een fluim uitspugen heeft geen zin, want het beest krijgt het altijd voor elkaar om linea recta zich achter je huig te nestelen. Op zo’n moment is het van belang om snel te handelen.

Je hebt dan twee keuze opties. 1. Je steekt twee vingers in je keel en je zet het op een kotsen. 2. Je neemt een grote zucht en slikt het beest, met een beetje water, door. Het is een dilemma waarbij ik iedere keer weer grote moeite heb. Optie 1 is een goede optie wanneer je niet zeker weet of het een ’steekbeest’ is geweest. Alleen is het grootste nadeel dat je daarna volledig uit je ritme bent! Tijdens het kokhalzen is trappen onmogelijk en je komt dan ook vaak tot stilstand, want dat beest wil er ook nooit uit bij een eerste poging. Maarja, optie 2. Je neemt altijd een risico. Echter is het met een vloek en een zucht gedaan. Even je bidon aan je mond… klok, klok, SLIK. En je kunt weer verder. En dat ook nog eens met de nodige vitamientjes in je maag die je op de zware momenten nog kan gebruiken. Dat ronderecord moet er aan! En zeker wanneer er op dat moment zo’n bruine strontvlieg in je maag zit rond te dolen.

Om 8 over half 7 is vanavond de kleine Floris geboren. 3650 gram en kerngezond. Mama en papa, van harte gefeliciteerd! En die eerste foto is werkelijk fantastisch… YO!

Jes en ik hebben al veel Belgische steden bezocht. Alleen van een bezoek aan de hoofdstad is het nooit gekomen. Het hotel is geboekt en begin juni gaan we dan ook maar eens richting Brussel. De stad van het Automium, Manneke Pis en de Marollen.

Voor de rest kennen we weinig leuke dingen van de stad. Weet jij nog leuke bezienswaardigheden in Brussel, dan hoor ik ze graag!

En daar ging Boonen weer. Na vorig jaar zich al een avond vol te snuiven was het ergens in april weer raak. Tommeke trok weer eens zijn creditcard en legde een prachtige witte streep voor zich neer.

Ik mag Boonen al jaren niet meer. Hij is DE renner met een smoesjesarsenaal waar je U tegen zegt. Na een tweede plaats in een koers waar iedereen verwachte dat hij zou winnen, “Alle, mijn versnellingsapparaat deed het nie goe.” Na een slechte wedstrijd waar hij de laatste 50 kilometer nergens meer was te bekennen, ” Alle, ik had een hongerklop.” Ik noem er nu maar twee, maar intussen kan je al een compleet boek met zijn smoesjes vullen. Nog nooit heb ik ‘m horen zeggen dat hij eigenlijk niet goed genoeg was, dat hij in stond voor zijn eigen daden.

Treffender kon de uitspraak dan vandaag ook niet zijn. “Het is alsof iemand anders het gedaan heeft en ik nu de gevolgen moet dragen.” Pfff, tuurlijk Tom. geniet van je welverdiende rust en misschien kom je erachter dat een rustig leven iets beter voor je is weggelegd.

Zondag het boek gekocht en gister al helemaal uitgelezen. ‘Op z’n Raas’ is een fantastisch boek over de carriere van Jan Raas. Het boek is voor mij af en toe vreemd om te lezen, want als dorpsgenoot ken ik hem. Het mooie voor mij waren de hoofdstukken over zijn carriere als coureur. Ik ken redelijk wat hoofdzaken uit zijn carriere, maar de verhalen daarachter kende ik nog niet. Voor mij was het vooral prachtig om te lezen hoe hij zich helemaal op een koers kon richten. Hij zou en moest een bepaalde wedstrijd winnen, al was het maar omdat er nog een ‘rekening’ te vereffenen was.

Ik heb na het lezen dan ook nog meer respect voor Jan gekregen dan dat ik al had. Stiekem baal ik er van dat ik niet 10 jaar eerder ben geboren. Al die feestjes bij de koersen na een prachtige overwinning of het grote feest in ’s-Heerenhoek nadat hij wereldkampioen werd. Wat had ik daar graag bij geweest.

Ook zo’n prachtige passage is de overwinning tijdens het Nederlands kampioenschap van 1978. Met de winst plaatste hij zich voor het WK in Canada. Hij had er niets te zoeken vanwege het heuvelachtig parcours. Echter was dit het land waar zijn broer met familie woonde. Vol trots mocht zijn neef Pierre met de kampioenschapstrui door Toronto lopen. En die trui die kwam ik twee jaar geleden tegen… tijdens carnaval.

Als het tegenwoordig over Jan Raas gaat, dan gaat het maar over 1 ding. De stilte. Hij vertoont zich nergens wat met wielrennen te maken heeft. Het is één groot vraagteken. Ik hoop echt van harte dat we het spoedig kunnen hebben over Jan zijn prachtige overwinningen en dat we deze radiostilte voorgoed achter ons kunnen laten. Hij kan nog zo belangrijk voor het wielrennen van het heden zijn. Al is het maar ergens achter de schermen.

En anders nog eens een keer een prachtige docu over de carriere van Jan Raas als renner. Als je daar nog een regisseur voor zoekt Jan, je mag me altijd bellen of mailen! :-)

Afgelopen week werd ik op mijn vingers getikt. Of het goed met me ging? Ja! Waarom? Ik zag die collega toch praktisch iedere dag. Wat bedoelde hij met deze uitspraak? Hij wees me op het feit dat het al veel te lang geleden is dat ik geschreven heb op mijn blog. Je in het echt zien is leuk, maar je blogjes geven vaak net wat meer inzicht waar ik mee bezig ben.

Mijn verontschuldigingen hierbij aan iedereen. Ik was de laatste weken meer bezig met andere projecten. Zo slokte de site en organisatie van de Omloop van Borsele flink wat tijd in. Op het werk was het ook even doorrennen aangezien mijn fijne collega Eric even iets minder doorrende.

Affijn. Genoeg excuses, we gaan vanaf heden weer vrolijk verder. I promise!