Dat duurt altijd even voordat het carnavalsvirus uit het lichaam is. Het gevoel van een jet-leg is nog de beste vergelijking. Ik lijk het intussen te boven te zijn endus kan het normale leven weer beginnen.

Echter toch nog even een terugblik, want wat waren het weer 5 heerlijke dagen. Saamhorigheid, gemoedelijkheid, gezelligheid, het ging weer hand in hand samen. Het is ongelooflijk dat het met zo’n bulk mensen toch altijd weer goed gaat. Nergens gelezen dat er toch een handgemeen is geweest. Houden zo!

Voor onze groep was het zondag weer een reden tot een extra feestje. Met het thema ‘leat ons mè schuuve’ behaalden we voor de 4 keer in ons 10 jarig bestaan de 1e plaats bij de kleine groepen.

Affijn, deze dagen zitten er weer op. Het gewone leven roept. Nog iets gebeurd de laatste dagen? Vliegtuig? Schiphol? Niets van gezien! ;-)

Het is weer de donderdag voor carnaval. Ik haak af. Voor een paar dagen ben ik te vinden in, rond en boven de kroegen van Paerehat (’s-Heerenhoek). Maar we hebben Twitter en Flickr endus kan je me daar op volgen. Beiden vindbaar aan de rechterkant.

Controleurs van de VWA gaan tijdens carnaval in kostuum de horecagelegenheden af om te kijken of het rookverbod wordt nageleefd. De Voedsel en Waren Autoriteit ruikt natuurlijk geld, want met het rookverbod en overvolle horecagelegenheden is het rookbeleid voor een horecaondernemer natuurlijk verdomd moeilijk na te leven. Om een voorbeeld te geven bij het cafe van mijn ouders. Op zaterdag, zondag en maandagavond puilt het cafe uit. Het is spitsuur tussen 11 en 1 uur. De tap loopt, de glazenophalers hebben het rete druk en de mannen aan de deur kijken continu of er voor de veiligheid nog mensen binnen kunnen. Dan is de zwakke plek natuurlijk snel gevonden. Ergens in een hoekje achterin het cafe. Het duurt vanaf daar een 10 minuten voor je buiten bent en dan zal er heus wel eens iemand een sigaretje opsteken. Kan je dat tegenhouden als ondernemer? Natuurlijk niet!

Mooi om te lezen dat de VWA niet direct de boetes uitschrijft. Dit om te voorkomen dat bezoekers op de vuist gaan met de controleurs. Juist! Dus een horecaondernemer moet wel de confrontatie aangaan met de (vaak onbekende) roker. Het kan dus vechten worden tegen een boete! Wat is recht, wat is krom!?

Ik zou de medewerkers van de VWA aanraden om een prachtig kostuum aan te meten. Er zijn van die prachtige petten met een mannelijk lid en anders kunnen ze altijd nog een NSB kloffie uitzoeken. Het zal ze als gegoten staan!

httpv://www.youtube.com/watch?v=XFJKtHuQKwI

Treurig bericht vanmorgen. Oud collega Peter van Berkel plotseling op 56-jarige leeftijd overleden.

Samen met Peter heb ik vele sportitems gedraaid. En draaien met Peter was iedere keer weer een belevenis. Zijn sterke verhalen over zijn nachtelijke avonturen waren op de heenweg al prachtig om aan te horen. En op locatie was het niet veel anders. Als een chaoot manoevreerde hij door de dag om het item inhoudelijk voor elkaar te krijgen. Een geluk dat vele mensen Peter graag zagen, want zonder hulp van anderen kon hij niet. De ene keer vergat hij de deelnemerslijst, de andere keer was hij zijn microfoon weer kwijt. Godzijdank dat de speaker dan wel wilde helpen: “Heeft iemand toevallig een microfoon zien liggen? Graag afleveren bij Peter van Berkel.” En daar kwam dan 5 minuten voor uitzending een klein mannetje aangelopen met die microfoon. “Die lag nog op de wc meneer.”

Live verslaggeving op de radio was zijn sterkste punt. Al gebeurde er totaal niets, Peter zoog zijn duim wel leeg om er toch nog iets van te maken. Buiten de live presentaties wist hij alle collega’s ook nog eens te vermaken. Toen de tractoren de ring bij het paardrijden in kwamen rijden om het zand weer keurig te zeven, was dat voor Peter het teken om het live commentaar te verzorgen van het Zeeuws Kampioenschap grasmaaien. Het geluid leek er erg sterk op endus pakte hij zijn kans. De technicus en presentator lagen op hun knieën van het lachen. Peter ten voeten uit.

Je zou een dik boek kunnen maken met allerlei verhalen over hem. En zo zullen vele collega’s hem ook herrineren. Eigenlijk niet mee te werken, maar qua sfeer een fantastische vent.

Zo. Ik ben er definitief uit. De Nokia 5800 wordt mijn nieuwe telefoon. Lang, stiekum erg lang getwijfeld of het toch niet de IPhone ging worden. Maar 1 simpel ding bracht mij over de streep. Je kan niet filmen met de IPhone.

“Dan toch geen zinloos cameraatje op je toestel?” Nou, daar denk ik iets anders over. En het bewijs bleek vorige week weer eens bij de uitreiking van de NL Awards. Kijk naar onderstaande beelden.

httpv://www.youtube.com/watch?v=Qf0nG8ks39w

Allemaal gedraaid met N95 door een verslaggever van RTV Noord die als supporter op de eerste rang zat bij de brand tijdens Groningen - Ajax. Met een videocamera kom je er niet in endus is zo’n telefoon van onmisbare waarde. Voor je ‘t weet gebeurt het nieuws voor je neus en om dan te zeggen: Sorry, mijn IPhone kan geen filmpjes maken. Daar pas ik voor.

Aan de hand van collega was Rood Vestje vandaag van de tv. De climax van de dag was natuurlijk de doorloop van de uitzending. In de studio ademloos kijken hoe haar fototoestel werkt. Daarna moest het in de regieruimte stil zijn. Dat was voor Rood Vestje nog wel het moeilijkst. Gelukkig waren de collega’s heel lief. Op de regisseur na dan. Maar die geloofde dat het allemaal goed gaat komen met Rood Vestje.

Bovenstaand is een knipoog richting deze post van Rood Vestje.

De ROOS dagen waren weer zoals ik het verwacht had. Leerzaam, educatief en ook nog eens erg gezellig. De lezingen en workshops waren boeiend. Vooral de discussies met andere programmamakers sprak mij nog wel het meeste aan. Hoe pak je een programma aan, wanneer is nu een format geslaagd en wat kan je met een bepaald budget voor een programma. Bij dat laatste ben je soms helemaal versuft. Wanneer een programma per aflevering rond de 15.000 euro kost dan ik alleen maar jaloers zijn. Daar maken wij verdomme een halve serie mee.

En natuurlijk was er woensdag reden voor een feestje. De uitzending over de Commissie Nijpels viel in de prijzen in de categorie Radio Nieuws. Lovende woorden over de daadkracht en snelle beslissingen die in erg korte tijd werden gemaakt. Chapeau voor alle makers!

Als kijker denk je natuurlijk dat het weer een simpel item is om te maken. Dan vergis je je! Het is iedere dag weer overleven. Soms waai je als cameraman bijna van een dijk en de andere keer wordt je aangevallen door een kraai. Olaf en Jos hadden vandaag andere problemen. Heerlijk zo’n ruwe zee.

Woensdag en donderdag naar de ROOS dagen in Ermelo. Een twee-daags congres van de publieke omroepen in Nederland. Heerlijk met vakidioten lullen over televisie tijdens lezingen en workshops. Drie jaar geleden ben ik ook al eens geweest en het was toen een bron van inspiratie wat lang is blijven hangen.

Dit jaar volg ik voornamelijk de workshops van nieuwe programma’s bij de regionale omroepen. Een kijkje in de keuken waar collega’s mee bezig zijn en wat hun bezig houdt.

De laptop gaat mee voor een blogje, maar op de Twitter en Flickr zal het drukker zijn met nieuwe postjes. Alle twee natuurlijk te vinden aan de rechterzijde.

Het is hier wat rustig qua blogjes, echter heb ik over belangstelling niets te klagen. Sinds dat de meest complete lijst van carnavalsnummers van 2009 hier staat is het een komen en gaan.

Gister kwamen ruim 300 bezoekers langs om up-to-date te blijven van de nieuwste carnavalsnummers. Zelfs in de mailbox bieden managers van artiesten hun nieuwe nummers aan. Bedankt allemaal en wie nog wat aan te bieden heeft, ik hoor het graag!

Zo’n foto kan toch bijna alleen maar bij het veldrijden. Een dino, een paus, en nog vele andere prachtige malloten die er rond liepen. Het was weer een mooie crossdag met alleen een vreemde afloop. Dat er een Belg zou winnen was nog tot daar aan toe, maar dat Lars zo ontzettend van de Boom werd geschud was opzienbarend. Hij werd 20e!

Een genot voor de Belgische supporters, want wat hebben ze een lichte hekel aan die Boom en stiekum ook aan de rest van de Ollanders. Na de koers werd dan ook dit nummer opgezet door de Belgische DJ. Ik had het nog nooit gehoord, maar werkelijke iedere Belg zong uit volle borst mee.

Een flinke update met de tot nu alle gevonden carnavalsnummers staan HIER!

Zo vaak heb ik als cameraman in het Zeeuws Museum gedraaid, maar nog nooit ben ik er als bezoeker geweest. Het maakte toen een goede indruk. Mooie ruimtes, goed gebruikt materiaal en fantastisch geïntegreerde voorgevel, die past bij de oude abdij.

Na een bezoek vanmiddag is het echter allemaal flink bijgedraaid, want wat een prima museum middag had moeten worden liep uit op een teleurstelling. Ja, die gebruikte materialen van kasten zijn prachtig, maar wat er in staat is verdomd vaak een rommeltje. Overzicht, naar wat nu eerst te bekijken, is er niet en ook de info is schraal. Schraal is af en toe nog een groot woord, want vaak ontbreekt zelfs de informatie. Waar staat het? Wat is dit waar ik naar sta te kijken?

Het toppunt was nog wel het gedeelte van ‘de Wonderkamer’. Donkere ruimtes waar alleen de collectie is belicht. Het klinkt uitdagend, maar wanneer dan de informatie op een blaadje aan de muur hangt, wordt het lastig. Hoe in vredesnaam dit te lezen in het donker? Da ga nie.

Dan toch een klein woordje over de ’stop motion’ film die er draait van kunstenaars Paul & Menno de Nooijer. Hun idee voor de film is goed gevonden, alleen de uitvoering is tenenkrommend. Na 2 minuten is het plots over met de stop motion en gaat het als gewone ‘film’ verder. Het wordt een filmpje die prima door de plaatselijke videoboer gedraaid zou kunnen worden. De gebroeders de Nooijer grote kunstenaars met film? Laat me verdomme niet lachen.

Één positief gedeelte waren de wandtapijten, maar verder vind ik het Zeeuws Museum een domper. Er is zoveel lovende kritiek gegaan naar oud-directeur Valentijd Byvanck dat ik me afvraag waar die kritiek voor bedoeld was. Ik neem aan een prima management.