Het eeuwige talent, flamboyant en enfant terrible. Op 34-jarige leeftijd is het al gedaan met Frank Vandenbroecke… treurig.

Afgelopen maart tijdens Nokere Koerse, heb ik ‘m nog zien rijden. Hij leek totaal niet mee te doen voor de overwinning. Totdat de speaker, op 40 kilometer voor de finish, nieuws had uit koers: “Frank Vandenbroecke is gedamareert uit het peleton.” De 1000′en Belgen die bij de finish stonden werden gek. Het geluid van het gejuich en gejoel piepten in ieders oor. Niemand die meer kon verstaan wat de omroeper nog zei. Het bleef nog minuten lang onrustige alleen had niemand gehoord dat hij na 3 seconden al was teruggepakt door het peleton.

Hij heeft 1 prachtig seizoen gereden en dat was 1999. Sporza maakte vorig jaar er een prachtige docu over, VDB Avila. Een juweeltje van een ‘unieke’ renner.

httpv://www.youtube.com/watch?v=ne5r6t27j3I&feature=related

Lees ook:
* Franseco del Ponte

Thomas Thomas. In juli viel je al in de mand, vandaag kletter je er snoeihard doorheen. Welkom in het rijtje van epo gebruikers, welkom in het rijtje van (eeuwige) bedriegers. Thomas Pinoccio Dekker, de man die in het verleden heerlijke uitspraken deed over het gebruik van doping: “Ik zat klem in een web van onwaarheden.” Het is heerlijk om op dit soort momenten terug te zien! Bwoehaha!

httpv://www.youtube.com/watch?v=nBMHQEUP0FM

Lees ook:
* Doping bij Dekker (en…)
* Dekker weg
* 1,2 en 3

Gister werd de Ronde van Kwadendamme verreden. Winnaar werd Peter Woestenberg. Nu zegt u natuurlijk de Ronde van Kwadendamme weinig en Peter Woestenberg al helemaal niets, maar als ik vertel wie vorig jaar in Kwadendamme won… Johnny Hoogerland!

Het kan erg snel gaan. Johnny werd prof, won in het voorjaar West-Vlaanderen, reed een prima Ronde van Vlaanderen, een nog betere Vuelta en vandaag staat hij op het WK in Mendrisio. Van kermiskoerscoureur naar (wereld)vedette in 365 dagen. Johnny Hoogerland kan het.

Vandaag is het dan ook een meer dan speciale dag. Na ruim 19 jaar, Ducrot was in 1990 de laatste, eindelijk weer een Zeeuw aan de start van het WK. Verdorie, een Zeeuw die de vaderlandse driekleur hoog moet houden.

Natuurlijk, winnen zal hij niet, maar sta er niet van te kijken wanneer we hem toch niet weer gaan zien op een 3 ronden van het einde. Met een echte Johnny demarage trekt hij een paar honderd meter door, zal een kilometer vol in beeld zijn om daarna ergens rond plek 30 te eindigen. Alleen al dat idee zal mij doen staan springen in de huiskamer. Come on Johnny!

Als Zeeuw met een wielerhart is het al heel het seizoen genieten met Johnny Hoogerland uit Yerseke. Hij pakte zijn eerste profoverwinning in de 3-daagse van West-Vlaanderen, reed goed in Nokere Koerse en ging met de besten mee in de Ronde Vlaanderen. De maanden daarna was het even wat stiller rond Hoogerland, maar sinds vorige week zaterdag doet hij mee aan de Vuelta.

En hoe!? Al drie keer mee tijdens een ontsnapping en vandaag was het helemaal genieten. In de eerste de beste bergrit kwam Johnny in de lange ontsnapping. En dat niet alleen, want op 6 kilometer van de finish was hij samen met Moncoutie nog over. Anderhalve minuut voorsprong op het jagende peleton, zou het genoeg zijn?

Helaas ging het feest niet door, maar Johnny Hoogerland liet weer zien dat het meer dan een gemiddelde prof is. Johnny kan meer, veel meer, alleen laat nog net die echt grote overwinning nog even op zicht wachten. Lang kan het toch echt niet meer duren, want met zijn aanvalsdrift verdient hij het echt om een rit in deze Vuelta te winnen. Het is nog 2 weken, dus waarom niet!? Eindelijk een Zeeuw die weer eens een rit wint in een hele grote koers. Go Johnny Go Go GO!!!

Gerelateerde artikelen:
* Come on Johnny!
* Tis Koerse. Tis Nokere Koerse
* Hoogerland

Op de laatste dagen nog een ritoverwinning in de Tourtoto en ook nog eens winnaar in het klassement voor de bolletjestrui. Ik kom met mijn postuur voor geen meter omhoog, maar dat heb je als ‘kenner’ natuurlijk niet nodig. En dat postuur hoeft natuurlijk ook niet naar America te rijden. Anderen hadden er zoveel zin in om mij richting America te zien rijden. Helaas, voor die mensen!

De Tour zit erop, het wordt vanaf morgen weer volledig afkicken. Maar als ik de blogjes zo lees wordt het wel weer tijd voor wat anders. Wielrennen, wielrennen, wielrennen, tja, waar het hart van vol is…

Godzijdank staat er vanaf volgende week een vakantie richting Zuid-Duitsland en Oostenrijk op het programma. De laptop gaat mee endus weer genoeg ander vertier op dit blog.

Ik ga nog even een touroverzichtje bekijken en bereid me weer langzaam voor op de Tour van volgend jaar. Een gek idee dat die ronde bijna langs de voordeur rijdt. Leuk!

Wat had ik er een vertrouwen in voor de Tour de France. De Nederlanders zouden gaan vlammen dit jaar met Gesink voorop. Hij liet in de maand juni zien dat hij in topvorm kwam en reed met de besten mee in Dauphine Libere. Het verhaal is bekend. Hij viel, brak zijn pols en kon naar huis.

Erg jammer, maar we hadden nog meer troeven. Troef nummer 1, Niki Terpstra. Won in juni een rit in de Dauphine en zette een beresterk nummer op in de Ster Elektrotoer. Overgangsetappes waren er voldoende in deze Tour, maar Terpstra zat niet 1 keer bij de beslissende groep. U heeft zijn naam alleen maar voorbij horen komen wanneer er uitleg gegeven moest worden hoe zwaar die bergetappe niet was. Watskebeurt? Alles in opdracht van Ciolek?

En dan troef 2, Stef Clement. Was goed op dreef in het voorjaar en won ook een rit in de Dauphine. Daar moest toch wat te halen zijn voor Stef? Totaal nergens in heel de Tour. Joehoe Stef!? En laten we het dan helemaal niet hebben over Joost Posthuma, Laurens Ten Dam en Martijn Maaskant. Ja! Ze reden mee! Al deed Joost nog prima werk voor Garate naar de Ventoux.

Nee, wij moesten het hebben van Albert Timmer en Kenny van Hummel van de Skil formatie. Skil kreeg een wildcard, maar had eigenlijk niets te zoeken in Frankrijk. Eerlijk is eerlijk, het is ‘n ploeg met enige faam in wedstrijden van het B garnituur, maar ze presteerden voldoende naar krachten. Albert Timmer deed tot twee keer toe tot laat in de finale mee voor een overwinning en Kenny van Hummel… ja, het verhaal is bekend.

De keiharde cijfers zijn dat het 4 jaar geleden is dat er voor het laatst een Nederlander een etappe won. Vier lange jaren waar we iedere keer zeggen dat het jonge talent komt aanstormen. Menig coureur werd al als mogelijke Tourfavoriet genoemd. Laten we volgend jaar maar weer hopen op een rit, want die mogelijke tourwinnaar, daar heb ik al geen vertrouwen meer in.

Op dit moment is het een flinke discussie in de Tour de France. De organisator wil in twee etappes geen oortjes. De teams willen dit echter wel. De organisatie geeft als argument het lamleggen van de koers. Ploegen spelen de troef dat de veiligheid in het gedrang is, en dat van zowel van renners als van de fans. “Maar vroeger ging het toch ook goed?”. Nee! Vroeger ging het zeker niet altijd goed.

Scott Sunderland was een goed renner die regelmatig in de klassiekers voorin zat eind jaren 90. In de Amstel Gold Race van 1998 zat Scott in de beslissende groep samen met onder andere Peter van Petegem. Petegem had zijn ploegleider, Cees Priem, nodig om de laatste instructies te krijgen op 30 kilometer van de finish. Priem en Petegem overlegend, en overlegden, en…

httpv://www.youtube.com/watch?v=t5SJHCfXuXw

Sunderland werd het kind van de rekening. Hij werd naar een ziekhuis gebracht en kwam in coma. Hij ontwaakte, maar zijn herstel heeft ruim een jaar geduurd en Scott heeft nooit meer op niveau kunnen rijden. Sunderland heeft Priem zelfs aangeklaagd aangezien hij salaris en een carriere is misgelopen. Uiteindelijk kwam het tot een schikking.

Dit is 1 goed voorbeeld. Met oortjes had Peter van Petegem de instructies van zijn ploeleider gewoon kunnen horen zonder dat er gevaarlijke stunts uitgehaald moesten worden. Lang leve de vooruitgang in de sport en dat zeker wanneer dat de veiligheid ten goede komt. Oortjes? JA!!!

De Tour is een week bezig en het is genieten tot nu toe. Iedere gebeurt er van alles en saaie ritten hebben we nog niet gehad. Cavendish is de sterkste sprinter, Menchov valt vies tegen en Armstrong wordt de hemel ingeschreven. Dat laatste leuk, maar volgens velen lijkt hij al practisch de winnaar van de Tour. En dat wil ik ontkrachten! Armtrong is slim, heeft de slag nog niet gemist, maar bergop gaat hij echt tekort komen. Wie de Giro heeft gezien zal hebben gezien dat Armstrong niet meer de Armstrong niet meer de renner van weleer is. De tijdritten liepen prima, maar bergop kwam hij flink te kort.

Nu kan de vorm in de laatste maand groeien, maar dat Armstrong niet gaat winnen staat voor mij vast. Zelfs zo vast dat ik gisteren de opmerking heb gemaakt: Wanneer Armstrong de Tour wint rij ik naar America. U kent het plaatsje waarschijnlijk wel, America in Limburg. Dus mocht hij toch winnen zal ik begin augustus een toertje van een kleine 200 km naar Amrica maken. Natuurlijk gebeurt het niet… maar ach.

De meest mooie valpartijen krijgen een nominatie en op het einde van de Tour de France gaan we eens kijken wat de mooiste valpartij was van deze editie. Eerste genomineerde is de BBox formatie die met zijn 4′en keurig het weiland en de greppel induikelden. Een terechte nominatie. Heren gefeliciteerd!

httpv://www.youtube.com/watch?v=WWU5eht_KLo

En daar was vanmiddag plots het nieuws, Thomas Dekker betrapt op het gebruik van EPO. Nu viel dat niet geheel ineens uit de lucht, want vorig jaar werd Dekker al ontslagen bij Rabobank. Toen giste men al naar de aanleiding. De twee partijen hielden hun kaken stijf op elkaar, maar dat het er iets mee te maken heeft lijkt nu meer dan logisch. En dan? Nou, er zijn twee scenarios denkbaar op dit moment, want misschien heeft dit verhaal wel een staart die een paar meter lang is.

SCENARIO 1:
Thomas Dekker is een aantal jaren geleden zelfstandig naar Italie getrokken. Hij trok in bij dokter Cecchini die wegens zijn verleden omstreden is, want renners zoals Ullrich en Riis hebben ook onder zijn vleugels ‘getraind’. De dopingtests van Dekker hebben de laatste jaren vreemde verschillen aangegeven en omdat Rabobank het risico niet wilde nemen, hebben ze vorig jaar een punt achter hun samenwerking gezet. Ontslag was onmogelijk omdat hij toen nog niet positief was bevonden endus scheiden hun wegen waarbij de afspraak was om elkaar verder niet vuil te maken. Deze wijze is bijna vergelijkbaar bij Michael Rasmussen. Tijdens de Tour van 2007 werd de Deen uit de ploeg gezet omdat hij in Italie zou zijn gesignaleerd en niet in Mexico, zoals hij bij de ploeg had opgegeven. Het rook naar doping, maar harde bewijzen waren er niet. Prima acties van Rabobank, want voordat deze mannen werden gepakt op het gebruik van EPO stonden ze al buiten de ploeg.

(more…)

Dertig minuten geleden kwam hij winnend over de finishlijn. Nu moet hij even voor genodigden een praatje houden over zijn overwinning. Alleen heeft Koos Moerenhout ontzettende dorst. Jan Douwe Kroeske die het gesprek leidt neemt de bestelling op. “Wat wil je Koos? Een biertje?” “Ja lekker!” Kroeske schalt door de microfoon: “Mag ik hier drie bier alstublieft!” Het gesprek kan beginnen en de glazen worden aangevoerd. “Nou Koos. Proost!” Binnen drie teugen was het glas tot de laatste druppel leeg. Gesprekspartner Hennie Kuiper kijkt lachend naar Koos. “Wil je de mijne ook niet hebben?” “Ja lekker!” En daar gaat biertje nummer twee op zijn overwinning. Het gesprek kan beginnen. Proost!

Een heerlijke middag gehad samen met Pa op het Nederlands Kampioenschap wielrennen in Landgraaf. Prima weer, een pracht van een winnaar en genoeg verkoeling.

Collega Jan-Willem Antheunisse had me afgelopen week gewaarschuwd. Verwacht niet té veel van de tentoonstelling ‘Rondje Rond de Kerk’. Maar het kon mij er gistermiddag toch niet van weerhouden om een een kijkje te nemen in het Zeeuws Museum.

Oke, het zijn ‘maar’ twee zalen. De één is gereserveerd met prachtig video materiaal van het polygoon journaal, in de andere ruimte foto’s van het onbekende verleden van de Zeeuwse wielerhistorie met wielershirts die door Zeeuwen zijn gedragen.

Vooral de shirts raken mij. Het shirt van Jo de Roo uit zijn St Raphael tijd. Daar heeft hij ooit Parijs Tours in gewonnen. En het shirt van Frisol waar Jan Raas nog heeft in gezweet. Het is machtig hoe ze als ware museumstukken aan de muur hangen. Allemaal geleend van Henk Theuns die overigens een krankzinnige collectie aan wielershirts op zolder heeft hangen.

De foto’s van Marieke Wijntjes zijn prachtig. Het heden op plekken van het verleden. Plaatsen waar vroeger een Zeeuws Vlaamse wielerbaan heeft gestaan is nu ‘n vinex wijk. Ook Cees Raas staat zo trots als een pauw in zijn oude fietsenwinkel waar hij alle Zeeuwse renners hun fietsen onder handen nam. Cees zoals Cees is. Een machtige plaat! Chaupeau!

Jan-Willem Antheunisse heeft naast de film in de bioscoopzaal, ook al het voorwerk verricht. Nooit kwamen de velodromes aan bod, maar Jan-Willem heeft ze na veel speurwerk gevonden. En wat te denken van het verhaal dat de Tour de France ooit Zeeland aandeed. Wie had dat gedacht?

Het is prachtig wat hier hangt, maar toch heb ik een smaak in mijn mond. Een smaak naar meer! Dit is het topje van de Zeeuwe wielerhistorieberg en ik voel dat er nog veel meer prachtigs is te vinden over de Zeeuwse wielrennerij. Volgend jaar komen de Giro en de Tour door onze prachtige wielerprovincie. Wat zou het mooi zijn om dan een museum VOL te hebben hangen met nog zoveel meer Zeeuwse wielerhistorie. Want ik weet zeker, er is nog zoveel meer.

Hieronder 1 van de verhalen van het boek ‘Wind zoekt peleton’ wat gekoppeld is aan de tentoonstelling ‘Een rondje rond de kerk’. Hieronder het kortste verhaal van de, in totaal, 9 verhalen van Wilfried de Jong en Marcel Rozer over Jan Raas.

httpv://www.youtube.com/watch?v=rfAw_OxyZGA

Even een onvervalste kijkerstip voor deze vrijdag. Vanaf 18:15 uur een zeer bijzondere aflevering van Trugkieke. Deze aflevering staat geheel in het teken van de Regenboogkoers van 1984. Het jaar dat oa Bernard Hinault door de straten van mijn geboortedorp ’s-Heerenhoek reed en ook nog eens won. Ruim 20.000 man aan de kant van de weg, het is tegenwoordig bijna niet meer voor te stellen. M’n pa heeft die dag uitvoerig gefilmd en die beelden worden vanavond gebruikt voor de uitzending. Ik ben natuurlijk zo trots als een pauw. Het vak heb ik inderdaad niet van een vreemde. Hoed hegaan pa!!!

Vanaf 18:15 dus bij Omroep Zeeland. De aflevering wordt ieder uur herhaald en staat vanaf maandag op de website van Omroep Zeeland.

foto: via Mark Lobbezoo

0 km - Zeelandhallen: M’n rugnummer is opgehaald. Even wat bijkletsen bij bekenden. Op naar het startvak. Ik sta praktisch achteraan dus dat kan wel even duren voor we weg zijn.
0 km - Zeelandhallen: Het is 09:25 uur en we mogen 25 minuten na de eerste starters beginnen. 120 km in het vooruitzicht, ik ben benieuwd en eigenlijk ook wel een tikkeltje zenuwachtig.
4 km - ’s-Heer Hendrikskinderen: We rijden de parallelweg richting Zierikzee op en het gas gaat erop. De groep van zo’n 300 man geeft flink gas en al snel loopt de teller richting de 35 km/pu. Het is hard maar in een groep is het best te pruimen.
14 km - Kortgene: Met zo’n groep is het net een harmonica. Wanneer de voorste remt, is het 30 plekken later vol in de ankers. De eerste valpartij is een feit en twee man liggen in de berm. Het valt mee en de rest van de groep rijdt onverminderd door.
20 km - Stroodorp: Het routebordje staat naar links. Wat is dat nou! Ik ken de route uit mijn hoofd en we hadden hier echt rechtdoor gemoeten! Dit ommetje is zeker 5 kilometer om. De groep maalt er niet om en rijdt nog steeds rond de 34 km/pu.
40 km - Neeltje Jans: Het tempo blijft er in. Ik heb echter totaal nergens last van. Oke, ‘t is nog allemaal met windje mee, maar wanneer ik me zo blijf voelen ga ik het prima redden.
45 km - Einde Stormvloedkering: Er rijdt een roeifietser voor me en ik erger me kapot! Meneer zwabbert van links naar rechts en tot twee keer toe raakt hij me. Levensgevaarlijk! Ik geef even gas en schuif een plek of 5 op. Weg met die wollensokken machine.
50 km - Plompetoren: Het blijft oppassen. Passerende auto’s zorgen ervoor dat er nogal eens abrupt in de remmen geknepen moet worden. Ik hoor ze van voor in de groep roepen en twee rijen voor me knalt een fietser zo tegen zijn voorgangers. De achterste valt naar rechts en plompt zo de sloot. Ik rem om meneer uit sloot te vissen, hij komt er alleen zelf al uit… he-le-maal onder de modder. Hij kan er wel om lachen en pakt zijn fiets weer. Het peleton wacht op niemand!
68 km - Zierikzee: Ah, even rust. De drinkbussen bijvullen, even een sanitaire stop en toevallig zie ik een groep bekenden. Ik sluit bij ze aan en we rijden met de wind op kop richting Zeelandbrug.
75 km Zeelandbrug: Het gaat echt heerlijk. Het groepje bestaat nu uit zo’n 80 man. Ik rij zelfs op de tweede rij en voel nog werkelijk helemaal niks. Deze 120 km gaan voorbij zonder dat ik het door heb.
78 km Colijnsplaat: De koprijders willen even rust en nu is het mijn tijd om aan kop te rijden. Al staat de wind hier flink tegen, mijn kopmaat en ik komen niet onder de 32 km/pu. Wat een power zit er in de benen.
85 km Goes: Ik begin de beentjes te voelen en hou het even voor gezien. We schuiven een plek of 8 naar achter en iemand anders mag het doen. M’n benen zijn in die 7 km een flink stuk zwaarder geworden.
95 km ’s-Gravenpolder: We hebben de finishpassage gehad en rijden met wind tegen richting ’s-Gravenpolder. KADOEF! Geen valpartij, ik zit er ineens totaal door. De snelheid van de groep gaat me te snel en ik laat ze gaan. Poterverdomme! Overmoed was het! Dat op kop rijden had ik nooit moeten doen!! Een flinke straf met nog 30 km te rijden. Ik ben bang dat ik die alleen moet afleggen.
97 km - Vierwegen. Ik zie de groep in de verte rijden en daar vliegt een fiets door de lucht. Ik zie 10 man rond een man in de greppel staan en zie een flinke hoofdwond bij meneer. Had die wel een helm op? Later lees ik dat meneer naar het ziekenhuis is gebracht met een hoofdwond.
100 km - Eversdijk. Ik zie weer een groep aankomen en sluit bij ze aan. M’n benen voelen weer beter. Wat een verademing! Deze groep rijdt een heerlijke 29 km/pu. In dit tempo ga ik Goes zeker redden.
115 km - Kattendijksedijk. Het gaat hier nog een paar keer omhoog en dat is nog even pittig. Maar ik merk dat heel de groep begint te piepen. Godzijdank, ik ben niet de enige.
128 km - Goes. En na 4 uur en 18 minuten rijden kom ik over de finish. Jes staat me op te wachten en ik voel me kapot, maar heerlijk. Gehaald! Ik ben trots en kijk terug op een prachtige dag. Als wielerliefhebber was dit genieten. In mijn hoofd komen al allerlei plannen voorbij. Ronde van Vlaanderen voor toerrijders, de Amstel Gold Race toerrit, ik ga ze echt rijden, want dit was genieten!

Het is 13 juni, de dag van de Delta Toertocht. Tussen 09:00 uur en half 09:30 uur zal ik starten vanaf de Zeelandhallen. Ik ben live te volgen VIA DEZE PAGINA. Een heel simpel programmaatje wat in verbinding staat met mijn telefoon. Helaas zal de verbinding wel eens wegvallen, maar tijdens de enkele stops zal de verbinding weer hersteld worden. En wanneer er tijd voor is komt er een twitterbericht OP DEZE PAGINA. Als het goed is ben ik rond 14:00 uur weer terug bij de Zeelandhallen. Hieronder de route.